Nú er ég í Marokkó á fundi. Satt að segja á ég ekkert mjög mikið erindi á fundinn en ég hugsaði með mér að þetta væri eina leiðin til þess að komast á þennan framandlega stað. Eins og allir sem koma á einhvern stað sem þeir vita ekkert um er ég orðinn sérfræðingur í Marokkó á einum sólarhring. Í stuttu máli var það tvennt sem ég velti fyrir mér áður en  við komum hingað, kvenfólk og alkóhól.

Nú ekki var það nýtt, hugsa kannski einhverjir sem lesa þetta, en hjá mér var áhuginn eingöngu fræðilegs eðlis. Menn verða að trúa mér. En það sem olli mér heilabrotum var þetta: Marokkó er múslimaríki. Skyldu konurnar þurfa að klæðast búrkum sem hylja þær frá toppi til táar og skyldi vera selt áfengi hér?

Við komum á laugardagskvöldi og hótelið er byggt í skemmtilegum arabastíl, og enginn er svikinn af því að koma hingað. Herbergið stórt og fínt og þar er sjónvarp, sem er með stöðvum á arabísku, frönsku, ítölsku og spænsku, en engum á ensku. Það er svo sem í lagi, en svolítið sérstakt. Þegar við komum beið okkar diskur með ávöxtum sem ég þorði ekki að borða og smákökum sem voru ekki góðar. Á baðinu hafði verið dreift rósablöðum. Ósköp vinalegt og rómantískt. Við vorum þreytt eftir ferðalagið og fórum ekki út að borða en fengum okkur diet kók úr ísskápnum.

Á sunnudag fórum við svo í ferð um borgina. Nú vissi ég ekkert um þessa borg fyrir nema að Graham Nash söng í gamla daga um Marrakesh express. Ég veit ekki um hvað hann var að fjalla, líklega var þetta ein af hippaborgunum og hér hafa menn getað fengið hass. Kannski fjallaði lagið um hassvímu, ég er svo saklaus að mér datt það ekki í hug fyrr en núna.

Leiðsögumaðurinn var arabi sem leit út fyrir að vera sextugur, í síðum kufli og með velsældarlega ístru. Fyrir tilviljun komumst við að því að hann er 41 árs. Hér lifa menn greinilega hraðar en heima. Þetta var ágæt skoðunarferð. Fórum í einhvern garð og safn honum tengt. Þar sá ég merkilegan hlut, sem leit út eins og tröppur úr dökkum gæðavið. En þetta var reyndar predikunarstóll að hætti múslima að því að spjaldið sagði, en það sem vakti athygli mína var nafnið, Minbar. Mér fannst þetta vinalegt heiti.

Skemmtilegust voru markaðurinn og torgið. Um allt er fólk í kuflum, karlar sem líta eins og þeir séu klipptir út úr Stjörnustríði, gömlu jeddarnir og Obi van Kenobi, eða hvað hann hét nú sá ágæti maður. Það er gaman að sjá gráskeggjaða öldunga (sem gætu verið farnir að nálgast fimmtugt, ef leiðsögumaðurinn er réttur mælikvarði á aldur) í þessari múnderingu. Litadýrðin er mikil, dúkar, skór og krydd eru skemmtileg fyrir augað, en ekki veit ég um gæði eða bragð. Lyktin af kryddinu er góð. Betlarar eru aðgangsharðir. Það er sama reglan hér og annars staðar, ef maður lítur á einhvern þeirra elta þeir mann um allt. Ég þorði ekki að skoða slöngutemjara ef ske kynni að tamningin hefði ekki tekist.

Hér eru konur í búrkum. Sumar sýna andlitið en ekkert hár. Aðrar bara augun og enn aðrar eru alveg huldar blæjum. Líklega eru þunnar blæjur fyrir augum þunnar því að þær gátu gengið án erfiðleika. En flestar eru í venjulegum fötum og ekki með neinar blæjur.

Leiðsögumaðurinn leiddi okkur að teppabúð sem ég reikna með að bróðir hans eigi. Ekki kíkti ég inn í hana en á bás við hliðina á henni sagði búðareigandinn mér að ég gæti fengið dúk fyrir 600 dirhömur (það er myntin hér, dirham, skyldi það vera samstofna við drökmur?). En jafnframt sagði hann mér að eftir að við værum búnir að prútta fengi ég sérstakan Íslandsafslátt og myndi borga 350, síðasta og lægsta verð. Ekki veit ég hvort hann var að plata mig, líklega, en sýndi snefil af heiðarleika.

Við fórum í kirkjugarð fyrir hástéttarfólk. Ég er ekki mikið gefinn fyrir kirkjugarða. Bolli félagi minn fékk mig með sér í kirkjugarð í Commissey,  litla þorpinu í Frakklandi þar sem við vorum í sumar. Ég veit ekki hvað hann hefði fengið mikið út úr þessum, það voru ekki einu sinni nöfn á gröfunum, en þær voru skreyttar með fallegum keramikflísum.

Mér fannst fróðlegra að fara í ráðherrabústaðinn þar sem fyrrum forsætisráðherra hafði búið með fjórum konum sínum og tuttugu og fjórum hjákonum. Leiðsögumaðurinn sagði að hann hefði fengið frí tvo daga í mánuði. Þetta var glæsilegt hús en kuldalegt í dag. Hitastigið hér var það sama og á Íslandi, níu gráður.

Það var gott að koma aftur heim á hótelið, hlýtt og notalegt og við stoppuðum á barnum og fengum okkur hvítvínsglas. Hér er nefnilega selt áfengi og er helsta uppspretta tekna fyrir ríkið eins og víðar. Múhameð 6. konungur, guð blessi hann, er talinn frjálslyndur og fyrir tveimur árum var það tekið úr lögum að konur þyrftu ekki að hlýða eiginmönnum sínum Ef Frjáls verslun væri ekki alltaf að fá jafnréttisverðlaun myndi ég vara hann við að fara of hratt í breytingarnar.

Benedikt Jóhannesson