I.

Ertu að fara til Boston til þess eins að fara á tónleika?
Það virtist enginn trúa því að þetta væri góð ástæða til þess að leggja á sig fjögurra daga ferð.
Hverja ætlar þú að sjá?
Ég svaraði því greiðlega.
The Who! Er einhver lifandi af þeim ennþá?
Þetta varð æ erfiðara.
Þeir eru tveir á lífi.
Hvenær er hljómsveitin búin?
Það er mismunandi, eftir því hver það er.
Heldurðu að þú værir að sjá Bítlana ef Paul og Ringo héldu tónleika saman?
Sonur Ringos spilar með þeim.
Bítlunum??
Nei The Who auðvitað. Þeir eru með margra manna hljómsveit.
Eru þá komnir nýir menn í The Who?
Ekki beinlínis. Þeir bara spila með þeim.
Þetta voru erfið samtöl.

II.

Þau sitja tvö fyrir framan okkur í flugvélinni. Við erum að koma okkur fyrir og ég tek eftir því að rauða ljósið logar hjá þeim. Þegar flugfreyjan kemur til þess að sinna honum spyr hann hvort það séu margir farþegar.
Jú, segir flugfreyjan, vélin er nánast full.
Ég þarf mikla umönnun, segir hann. Og við bæði.
Mér sýnist þau vera á svipuðum aldri hjónin, líklega um áttrætt. Hann er hárlítill og hefur reynt að lita grá hárið svart og strjúka það yfir hrukkóttan skallann. Konan er gráhærð og segist þurfa teppi sem hún svo breiðir yfir sig.
Flugfreyjan er afar kurteis.
Við erum komin á loft og rauða ljósið logar aftur. Ég fylgist ekki níð með því sem fer á milli hans og flugfreyjunnar en hún færir honum eitthvað. Hann talar við konuna við hlið sér en hún virðist áhugalítil um að svara.
Ég geng ekki heill til skógar, segir hann. Nú er önnur flugfreyja komin. Líklega skiptast þær á til þess að jafna álagið. Mér sýnist hann fá einhverjar töflur.

Rauða ljósið kviknar enn. Þau geta ekki borðað matinn sem boðið er upp á. Er ekki til grænmetisfæði?
Jú, það er til.
En er það örugglega án salts?
Saltið fylgir með í bréfi.
Ég vil ekki salt.
Flugfreyjan segist munu taka saltið af bakkanum.
Er þessi fæða kosher?
Flugfreyjan segir að allur matur sem er pakkaður í grænan álpappír sé kosher.
Mér sýnist hún laumast fram í matarklefann með rúllu með grænum pappír.

Nú standa þær tvær hjá honum og hlusta með athygli á allt sem hann segir. Eftir fimm mínútna ræðu fara þær fram í. Hann snýr sér að konunni og segir eitthvað.
Ég heyri ekki hvað þú segir.
Hann endurtekur setninguna, en allt fer á sömu lund.
Eftir smátíma segir konan svo hátt að menn hljóta að hafa hrokkið við tíu sætum aftar:
Það heyrist ekki neitt fyrir hávaðanum í flugvélahreyflunum!

Mér rennur í brjóst. Við og við opna ég augun og sé búta úr Da Vinci lyklinum. Hún er miklu betri svona, án hljóðs og sundurlaus.
En nú dregur til tíðinda. Aðalflugfreyjan er komin til vinar okkar og stikar svo fram í vélina. Í hátalarakerfinu heyrist:
Þetta er aðalflugfreyjan. Er læknir í vélinni?
Maður sprettur upp í röðinni fyrir  framan gömlu hjónin. Mér sýnist þetta vera maður með palestínskt yfirbragð. Einmitt sú týpa sem maður vill hafa með sér í flugi. Hann hlustar íhugull á manninn og kinkar kolli með jöfnu millibili. Hann snýr sér við og talar í hálfum hljóðum við aðalflugfreyjuna. Ég tek eftir því að hann snertir manninn ekki.
Nú standa þrjár flugfreyjur í kringum vin okkar. Þær eru með hendurnar fullar af plástri. Ég spyr hvað þær séu að gera og heyrist þær segja að þær þurfi að stinga á kýlum hjá manninum. Ég ákveð að ég muni lifa betra lífi ef ég fylgist ekki með aðgerðinni.
Þær vefja teppi utan um sætið og manninn. Það er búið að koma upp eins konar sjúkratjaldi inni í vélinni. Plástrunum fækkar í höndum flugfreyjanna.
Mér datt helst í hug að karlinn þjáðist af svartadauða.
„Farsótt í flugi 722“ gæti orðið jólamyndin árið 2007.
Fjórða flugfreyjan kom að og úðaði einhverju sótthreinsandi yfir karlinn og á umhverfið.

Góðir farþegar, við nálgumst nú Boston.
Ég spyr flugfreyjuna hvort ekki sé erfitt að vera með svona gömul hjón í löngu flugi.
Hjón? Hún er mamma hans.

Í rananum biðu tveir hjólastólar.

III.

Á miðanum stendur:

THE WHO
TD BANKNORTH GARDEN
NO BAGS/CAMERAS/AUDIO
SAT SEP 16, 2006 7:30PM

Við erum komin á staðinn klukkan 7:17. Vigdís fær sér pulsu en mér finnst það ómögulegt að borða pulsu á hljómleikum. Þær eiga við á landsleikjum.
Klukkan 7.25 erum við komin í sætin. Húsið er hálftómt. Ég kíki aftur á miðann. Jú það stendur 7:30.
Rétt upp úr hálfátta gengur hljómsveitin á sviðið. Örfáir klappa. Þetta verður ekki mikið stuð.
Þeir spila eitthvað rapp sem ég hef aldrei heyrt. Að hugsa sér að leggja á sig fjögurra daga ferð fyrir þetta.
Eftir að lagið klárast púa nokkrir.
Úú, úú, úúúú.
Please, a warm welcome for The Peeping Toms.
Úú, úú, úúúú.

Þetta er upphitunarband. Maður lætur ekki bjóða sér hvað sem er.
Ég ákvað að fara fram og fá mér bjór.

Einn Bödd takk.
Gæti ég fengið að sjá skilríki takk.
Ég sýndi myndina á greiðslukortinu.
Þetta gengur ekki. Fæðingardagurinn þarf að koma fram.
Þetta var svolítið sætt. Maður hefur ekki verið beðinn um nafnskírteini í 20 ár. Ég dró fram ökuskírteinið.
Við tökum ekki útlend skilríki.
Hvernig eiga útlendingar þá að kaupa sér bjór?
Ertu með vegabréf?
Nei. Af hverju takið þið ekki útlend ökuskírteini?
Þau gætu verið fölsuð.
Ég bendi á gráa lokkana.
Er líklegt að ég standi í því að falsa skilríki til þess að sanna að ég sé orðinn tvítugur?
Ég þarf amerískt ökuskírteini eða vegabréf.
Þetta var ekkert gaman lengur.
Eftir aðra tilraun get ég vottað að í Boston fær maður ekki bjór án vegabréfs. Mér finnst bjór líka vondur.

Ég fór í minjagripasöluna. Þar eru plaköt, bolir, húfur og leðurjakkar.
Röðin var óregluleg svo ekki sé meira sagt.
Heldur þú að ég passi í leðurjakkann?
Kauptu húfu fyrir mig.
Ég vil hvítan bol, small.
Fæ ég ekkert til baka?

Það var allt á fullu.

Heyrðu, hún er að kaupa leðurjakkann.
Það er allt í lagi þetta er örugglega ekki alvöru leður.
Loks komst ég að.
Einn NME bol.
Hvað?
Einn New Musical Express bol.
Hvað?
Ég ætla að fá einn svona bol. - Ég benti á bolinn.
Svartan eða hvítan?
Svartan.
Ég á bara hvítan.
Nú hvítan þá.
Hvaða stærð?
Hvaða stærð áttu?
Bara extra large.
Ég ætlaði að þrasa eitthvað, en var svo hræddur um að hann fyndi einn medium ef ég bæði um hann og ég sæti uppi með allt of lítinn bol.
Bolurinn kom í plastpoka og ég ákvað að fara aftur inn. Ég reyndi enn einu sinni við bjórinn en það fór eins og áður.

IV.

Klukkan 8.30 var húsið troðfullt og goðin gengu á sviðið. Við sátum á frábærum stað, fyrir miðju sviði. Strákarnir fyrir framan okkur stóðu upp og það var sama hvað ég reyndi, þeir fengust ekki til þess að setjast aftur. Á endanum stóðu allir upp.

Roger Daltrey er búinn að missa hrokkna lokkana og gengur með gleraugu. Mér fannst hann ekki ellilegur þó að hann sé orðinn 62. Fullorðinn, en ekki gamall.

Pete Townshend er 61 árs, sköllóttur og litar ekki það sem eftir er af hárinu. Hann lítur út fyrir að vera mjög gamall.

Þeir byrja í banastuði.
I Can't Explain, The Seeker, Anyway Anyhow Anywhere. Allt gamlir slagarar.
Svona hljómsveit er náttúrlega bara með gamla slagara.
Þá kemur nýtt lag. Fragments. Allir setjast nema strákarnir fyrir framan okkur.
Nokkur góðkunnug lög aftur og svo eitthvert lag um Elvis. Það fannst mér ekki gott.
Fleiri sígild en þá koma þeir með sex laga mini óperu. Pete Townshend hættir ekki að skrifa rokkóperur. Það kemur út ný plata með þeim í haust.
Mér heyrðist þetta vera ágætislög.
Nú var fjör farið að færast í leikinn. Townshend sagðist hafa heyrt í Mick Jagger fyrir hljómleikana og hann hefði beðið að heilsa. Rolling Stones áttu að leika í Boston fimm dögum síðar. Svo kom einhver fúll brandari. Townshend er ekki brandarakall. Allir hlógu nema ég.
Daltrey söng Behind Blue Eyes og allir sungu með. Salurinn kunni alla texta af Who’s next plötunni.
Townhend sveiflaði hendinni í heilan hring aftur og aftur og allt ætlaði vitlaust að verða. Daltrey lék sér með hljóðnemann.
Undir lokin komu My Generation og Won’t Get Fooled Again. Það ætlaði allt vitlaust að verða og salurinn klappaði endalaust þegar þeir gengu af sviðinu.

Eftir uppklappið tóku þeir langþráða syrpu úr Tommy. Hljómsveitin var fín. Þeir voru tveir fremst en auk þeirra var bassaleikari og hljómborðsleikari og gamall maður á gítar. Hann leit út eins og Pete Townshend og í ljós kom að þetta var bróðir hans Simon. Zak Starkey spilaði á trommur af miklum móð. Hann hefur erft hæfileikana.

Það var örugglega mikil freisting að enda á See Me, Feel Me, enda fóru allir af sviðinu þá nema Daltrey og Townshend.

Þeir stóðust freistinguna og enduðu á rólegu lagi, Tea and Theater. Ég hafði aldrei heyrt það áður en jafnvel hörðustu karlmenni viknuðu sjá þessa tvo gömlu jaxla enda svona. Þeir gengu svo út af sviðinu og héldu utan um hvor annan.

Þessi hljómsveit er ekki nærri búin.

Benedikt Jóhannesson