Líklega fylgist ég þokkalega vel með efnahagslífi á Íslandi. Að undanförnu hef ég skynjað að ástandið er miklu alvarlega en stjórnmálamenn hafa látið í veðri vaka. Þrátt fyrir gjaldeyrishöft er krónan nánast í frjálsu falli. Seðlabankinn ætti með litlum inngripum að eiga auðvelt með að halda genginu stöðugu. Hann hefur ekki gert það og fjármálaráðherra brást ókvæða við þegar formaður Sjálfstæðisflokksins benti á að gengisstöðugleikinn væri enginn. Ráðherrann spurði eitthvað á þá leið hvort Sjálfstæðismenn vildu virkilega sólunda gjaldeyri í að halda uppi genginu.

Skýringin er væntanlega sú að það er lítill gjaldeyrir til í landinu. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vill ekki greiða næstu afborgun á láninu nema trúverðug stefna í ríkisfjármálum liggi fyrir. Ekkert hefur verið kynnt um það enn. Peningastefna er engin. Enginn hefur áhuga á að lána peninga til lands sem hefur ekki sjálft frumkvæði að neinni stefnu. Það stefnir raunverulega í annað hrun ef ekki verður að gert.

Á meðan fréttamenn fjölluðu um ofurstyrkina og stjórnin lét þingið ræða um stjórnlagaþing dögum saman skrifaði ég grein í Moggann um Evrópusambandið og stöðu Íslands. Ég ræddi það ekki við nokkurn mann og bað engan að lesa hana yfir. Sendi hana einfaldlega á ritstjórann og hann birti hana skömmu síðar. Ég hef aldrei fengið jafnmikil viðbrögð við grein eins og núna. Hafa þó margir brugðist við fyrri greinum mínum í vetur. Eitt hefur þó valdið mörgum vangaveltum. Í greininni segir eftir að ég hef tíundað nauðsyn þess að sækja þurfi um aðild að ES: „Samfylkingin er eini flokkurinn sem vill sækja um aðild að Evrópusambandinu án skilyrða.“

Fyrsti maður sem ég hitti eftir að greinin birtist spurði mig hvort ég væri orðinn Samfylkingarmaður. Daginn eftir fékk ég sömu spurningu úti í bæ. Jón G. Hauksson sagði hér í pistli á föstudag: „Nánast allir, sem ég hef rætt við, túlka umræður og blaðaskrif síðustu daga þannig að eina leiðin til að kjósa aðild að Evrópusambandinu og taka upp evru sé að kjósa Samfylkinguna sem einn flokka hefur það á stefnuskrá sinni að sækja um aðild. Að minnsta kosti geti leiðin ekki verið að kjósa Sjálfstæðisflokk, Vinstri græna, Framsóknarflokk og aðra flokka.“

Af því að ég man ekki eftir neinum öðrum blaðaskrifum dagana þarna á undan en minni grein reikna ég með að Jón sé að tala um hana.

Satt að segja fékk ég tugi símtala, sms-skeyta og tölvupósta um málið. Ég held að um 80% þeirra sem skrifuðu mér hafi kosið Sjálfstæðisflokkinn í síðustu kosningum. Þeir voru allir ánægðir með greinina.

Ég fjallaði um þetta mál í grein í Fréttablaðinu í mars. Þar sagði m.a.:

„Aðeins eru tveir kostir í boði. Framtíð með krónunni, þar sem búast má við gengisfellingu með tilheyrandi eignaupptöku á nokkurra ára fresti. Krónu sem útlendingar óttast svo mjög að þeir munu aldrei vilja fjárfesta í íslenskum atvinnurekstri. Krónu sem býður upp á svo háa vexti að íslensk fyrirtæki geta ekki keppt við útlend. Krónu sem einangrar landið og ýtir ungu fólki af atvinnumarkaðinum. Þessari framtíð fylgir pólitísk eyðimerkurganga.

Hinn kosturinn er innganga í ES og evrópska myntbandalagið. Vextir og verðbólga verða eins og í nágrannalöndunum. Íslendingar munu taka þátt pólitískum ákvörðunum sem varða þjóðina um langa framtíð.

Sjálfstæðismenn verða annað hvort að velja annan hvorn þessara kosta eða benda á aðrar leiðir. Ekki humma og hía eins og þeir hafa gert heldur koma með annan trúverðugan kost. Þeir sem hika nú  ættu strax að búa sig undir næstu afsökunarbeiðni til þjóðarinnar.“

Landsfundur Sjálfstæðismanna fór á þá lund að menn hummuðu og híuðu. Það var þó jákvætt að fundurinn felldi tillögu um að ekki skyldi sótt um aðild. Fjölmiðlar hafa lítið sagt frá því.

Ég hélt áfram: 

„Samfylkingin stillti Evrópusambandinu upp sem „sínu máli“ í gagnvart Sjálfstæðisflokknum. Þá var það stjórnarslitamál. Þegar hún ákvað að fara í langtímasamstarf með Vinstri grænum varð hún ekki lengur trúverðugur kyndilberi Evrópu. ...Við eigum ekki að sækja um aðild að Evrópusambandinu fyrir Samfylkinguna heldur fyrir framtíðina. Þeir sem vilja ganga til liðs við nágrannaþjóðirnar og ná þannig efnahagslegum og pólitískum stöðugleika eru ekki stuðningsmenn Evrópu heldur stuðningsmenn Íslands.“

Eftir landsfundinn voru forystumenn Sjálfstæðisflokksins bundnir í báða skó. Satt að segja hefur líklega enginn flokkur búið nýjum formanni jafnerfið skilyrði og Sjálfstæðisflokkurinn gaf Bjarna Benediktssyni í vegarnesti.

Fyrsti arfurinn var efnahagshrunið sem almenningur kennir Sjálfstæðisflokknum um öðrum fremur.

Í öðru lagi lenti kastljósið sem hefði átt að vera á nýkjörnum formanni allt á fyrrverandi formanni sem taldi landsfundinn réttan vettvang fyrir reiðilestur sinn um samherja og andstæðinga.

Í þriðja lagi var styrkjamálið þar sem fyrrverandi forystumenn flokksins ákváðu að taka við ofurstyrkjum frá stórfyrirtækjum. Mál sem haldið var leyndu fyrir öllum nema innsta hring.

Ofan á allt þetta kemur að landsfundurinn nánast meinaði forystumönnum flokksins að móta trúverðuga peningastefnu. Einhver hefði orðað það svo að formanninum nýja hefði ekki bara verið hent í laugina heldur hefði hann jafnframt verið bundinn á höndum og fótum og bætt á hann þungum lóðum.

Mér sýnist að um helmingur þingmanna Sjálfstæðisflokksins sjái hættuna sem er fólgin í því að halda að sér höndum. Markmiðið með Moggagreininni var að vekja þá og aðra skynsama stjórnmálamenn þannig að þeir fljóti ekki sofandi að feigðarósi í stað þess að afstýra seinna hruninu.

Greinin sem ég skrifaði í Moggann hélt áfram með þessum hætti: „Samfylkingin er eini flokkurinn sem vill sækja um aðild að Evrópusambandinu án skilyrða. En loforð stjórnmálamanna hafa reynst haldlítil þegar á reynir. Aðrir flokkar draga lappirnar og setja þannig framtíð þjóðarinnar í stórhættu. Ólíklegt virðist að eftir kosningar verði sótt um aðild tafarlaust eins og þó er lífsnauðsyn.“

Fram að þessu hefur Sjálfstæðisflokkurinn alltaf verið í fararbroddi þegar Ísland hefur skipað sér í sveit með nágrannaþjóðum á Norðurlöndum, í Evrópu og á Norður-Atlantshafi. Flokkurinn er nú klofinn í afstöðu til Evrópusambandsins. Fulltrúar þeirra afla sem komu í veg fyrir að rætt væri um að tekinn væri upp annar gjaldmiðill eða alþjóðlegt samstarf skoðað bera mikla ábyrgð á fyrra hruninu á Íslandi með útrásarvíkingunum. Seinna hrunið verður á ábyrgð þeirra einna takist þeim að hindra að Íslendingar leiti eftir aðildarviðræðum við Evrópusambandið.

Evrópumálin nú eru svo erfið að þau þarf að leysa þvert á flokkslínur. Þess vegna stofnaði ég ásamt öðrum hreyfinguna www.sammala.is þar sem fólk úr öllum flokkum sameinast um kröfuna um að sótt verði um aðild að Evrópusambandinu strax eftir að ný stjórn verði mynduð. Nú hafa yfir fimm þúsund Íslendingar tekið undir þá kröfu. Margir þeirra eru þekktir stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins, en þar er að finna fylgjendur allra flokka.

Hvað ætla ég þá að kjósa? Vinir mínir, fólk sem árum saman hefur aldrei látið sér  detta annað í hug en Sjálfstæðisflokkinn, segjast margir ætla að spara blýið í kosningunum. Einstaka menn ætla að kjósa Samfylkinguna, þó ekki margir heyrist mér. Ég ætla að kjósa Sjálfstæðisflokkinn.

Hvers vegna? Vegna þess að þrátt fyrir afstöðuna í Evrópumálum á ég miklu meira sameiginlegt með Sjálfstæðismönnum en öðrum. Ég veit að verðmæti verða til með því að skapa heilbrigð skilyrði fyrir atvinnurekstur einstaklinga, ekki með ríkisrekstri. Tekjur ríkisins aukast ekki með því að hækka skattprósentur heldur með því að rækta þá stofna sem gefa af sér skattana.

Það er enginn vafi á því að Sjálfstæðisflokkurinn hefur valið sér ungan foringja sem vill leiða flokkinn úr ógöngum fortíðar og landið úr þroti. Ríkisstjórnarflokkarnir lúta á sama tíma forystu fulltrúa liðins tíma. Þess vegna er þrátt fyrir allt mest von fyrir landið að Sjálfstæðisflokkurinn styði umsóknarferlið og eflist þegar hér verður komið stöugt efnahagsumhverfi til frambúðar.

Benedikt Jóhannesson

Heimasíðan: www.heimur.is/benedikt