Þegar Unnur föðursystir mín var að alast upp á Norðfirði var þar allt á uppleið. Foreldrar hennar höfðu farið austur á land til þess að freista gæfunnar og forlögin leiddu þau saman í Konráðsbúð og fljótlega varð úr hjónaband. Ungu hjónin eignuðust þrjú börn og tvö þeirra, Unnur og Reynir, fluttu aldrei frá Norðfirði, en Jóhannes faðir minn flaug út í heim. Unnur var einhver mesti Austfirðingur sem hægt er að hugsa sér þó að hún væri líka stolt af því að vera ættuð að sunnan í báðar ættir. Unnur var góð frænka og ég held að það hafi ekki verið hægt annað en að þykja vænt um hana. Hún vann á pósthúsinu og sendi mér alltaf stimpluð umslög daginn sem nýtt frímerki var gefið út. Enn í dag man ég hve gaman var að fá tilkynningu um það að komin væri ábyrgðarsending frá Norðfirði og hve stoltur maður var af því að bæta nýju umslagi í safnið.

Unnur var mikill talsmaður dreifbýlisins. Einhvern tíma þegar ég var að hneykslast á því að malbikaður hefði verið vegarspotti í Lóninu meðan enn voru malarvegir í nágrenni Reykjavíkur sagði hún: „Það býr nú kannski eitthvert fólk í Lóninu líka.“ Hún var umtalsfróm og sagði ef mér varð á að segja að einhver væri skrítinn: „Nei ekki skrítinn, en hann er sérstæður.“

Rúmlega þrítug var hún ein með fjórar dætur. Það hefur eflaust verið erfitt, en aldrei heyrði ég hana tala um það. Dæturnar komust til manns og báru góðu upplagi fagurt vitni. Það sem meira var, allar eignuðust þær afkomendur og Unnur þekkti þá alla. Ekki bara með nafni heldur mundi hún hvern einasta afmælisdag þó að afkomendurnir skiptu tugum.

Unni var margt til lista lagt. Hún var fróð um menn og ættir og sagði vel frá. Mér fannst merkilegt að hún gat lesið blöðin jafn auðveldlega á hvolfi og rétt. Á pósthúsinu vandist hún á að lesa á umslög sem sneru öfugt við henni. Hún var höfðingi heim að sækja. Hún bjó í húsi foreldra sinna, Sæbóli, og þó að það væri lítið miðað við þær kröfur sem menn gera nú fannst mér það alltaf passlegt fyrir Unni. Það var gaman að sitja hjá henni í stofunni eða eldhúsinu og fá kaffi og kökubita.

Alltaf var mjög gott samband á milli foreldra minna og Unnar og ég veit að þeim þótti báðum vænt um hana. Þegar mamma veiktist alvarlega árið 1984 var Unnur hjá henni í Laugarásnum í nokkrar vikur. Það var mömmu mikils virði.

Unnur var elst þeirra systkina og þurfti því oft að leiðrétta það sem bræður hennar mundu ekki nákvæmlega. Þeir tóku leiðsögn hennar vel. Einhvern tíma voru þau systkinin í Reykjavík en á leið austur. Reynir sagði þá: „Ég veit ekki hvort ég þori að segja nokkuð á leiðinni. Unnur leiðréttir allt sem ég segi.“ Unnur svaraði að bragði: „Nei, það er ekki rétt.“

Unnur var við góða heilsu fram á síðustu ár. Að því kom að heilsan fór að gefa sig og því var það mikið ánægjuefni hve hress og glöð hún var þegar hún hélt upp á níræðisafmæli sitt í fjölmennu boði í fyrra. Á skilnaðarstundu votta ég Reyni frænda mínum, dætrum Unnar og öðrum ástvinum samúð.

Benedikt Jóhannesson