Sumir eru þannig að manni finnst maður alltaf fara ríkari af fundi þeirra en maður kom. Ásgeir Jónsson í Hegra var slíkur maður. Ég kynntist honum ekki fyrr en hann var orðinn áttræður, en ég áttaði mig strax á því að þar fór óvenjulegur maður. Hjá flestum hefur hægst um á þeim aldri og margir telja að á þeim aldri sé best sé að hvílast að loknum starfsdegi. Ásgeir var ekki þannig skapi farinn. Á hverjum degi mætti hann til vinnu í Borgartúnið. Jafnvel um helgar kom hann til þess að líta eftir því að allt væri eins og það ætti að vera. Hann sagði mér að hann hefði séð marga vini sína veslast upp strax og þeir hættu að vinna og hann ætlaði ekki að fara sömu leið.

Ásgeir var fæddur 1. janúar árið 1914 og fór að loknu stúdentsprófi til Kaupmannahafnar til náms í viðskiptum. Þegar hann kom heim aftur árið 1935 kom hann til starfa hjá G. Helgason og Melsted en hóf árið 1939 störf hjá því þekkta fyrirtæki Kol og salt. Allir Reykvíkingar þekktu kolakranann, Hegrann, sem setti svip sinn á höfnina. Ásgeir rak það í 22 ár ásamt félaga sínum Geir Borg. Árið 1967 hafði dregið úr umsvifum og fyrirtækið var lagt niður. Ásgeir hafði nokkru áður stofnað nýtt fyrirtæki sem hann nefndi Hegra. Aðalverkefni þess var að leigja út vinnuvélar og gekk vel allt fram á tíunda áratuginn. Smám saman dró þó úr þeirri starfsemi og aðalrekstur Hegra síðustu árin var umsjón fasteignarinnar í Borgartúni. Áttatíu og sex ára gamall ákvað Ásgeir að byggja hæð ofan á húsið og hafði yfirumsjón með því verki sjálfur. Ég vissi líka að hann fylgdist náið með sumarbústaði sínum í Þjórsárdal, bústaði sem faðir hans, Jón Ófeigsson þýskukennari, hafði reist.

Ásgeir var af gamla skólanum í jákvæðustu merkingu. Hann taldi að orð ættu að standa og þannig var það ætíð hjá honum. Hann fylgdist geysilega vel með í þjóðfélagsmálum og viðskiptum, þekkti marga og hafði ákveðnar skoðanir. Á síðustu árum hafði hann þó oft orð á því að hann ætti orðið erfitt með því að skilja viðskiptalífið. En það var gaman að sitja hjá honum og heyra hann segja frá fyrri tíð. Á langri ævi hafði margt á dagana drifið og Ásgeir átti auðvelt með að segja frá. Okkur langaði til þess að fá hann í viðtal þegar Frjáls verslun varð 65 ára því að hann var líklega eini maðurinn sem hafði rekið fyrirtæki nær allan líftíma blaðsins. En hann lét þess engan kost, vildi ekki láta á sér bera.

Ekki hafði hann þörf fyrir tölvur. Bókhaldið færði hann í dálkadagbók og reikninga vélritaði hann á ritvél frá því fyrir daga rafmagnsritvélanna. En bókhaldið var alltaf fært upp á punkt og prik og síðustu færslurnar færði hann sömu vikuna og hann lagðist á spítala í síðasta sinn.

Það er óhætt að segja að aðferð Ásgeirs til þess að halda heilsu hafi tekist svo vel að undrum sætti. Hann var ótrúlega hress allt fram á síðasta ár, tók menn tali og gekk svo löngum skrefum upp á skrifstofu sína. En enginn má betur í glímunni við Elli kerlingu og svo fór að Ásgeir var farinn að mæðast. Vinir féllu frá einn af öðrum. Þó að hann væri hressari andlega og líkamlega en margir sem voru áratug yngri eða meira, var hann samt leiður á því að vera ekki í fullu fjöri. Athafnir voru líf Ásgeirs. Hann lést aðfaranótt 14. nóvember. Jarðarförin fór fram í kyrrþey.

Starfsmenn Talnakönnunar og Heims kynntust gamansemi Ásgeirs og einbeittum skoðunum. Það er lán að fá að kynnast slíkum mönnum. Ég votta fjölskyldu Ásgeirs samúð á skilnaðarstundu.

Benedikt Jóhannesson