Þegar ég hugsa um Harald Blöndal finnst mér ég sjá kankvíslegt brosið. Haraldur var þeirrar náttúru að þegar maður hitti hann vatt hann sér þegar í stað í  umræður um það sem honum var efst í huga hverju sinni. Ímyndunaraflið var frjótt, en maður hafði oft á tilfinningunni, að það sem hann ræddi af svo miklum ákafa hefði komið í hug hans á næsta andataki á undan. Eins og þruma úr heiðskíru lofti hringdi Haraldur í mann og spurði: „Hvernig var það aftur með ...“ Umræðuefnið gat svo orðið hvort sem var, löngu liðnir menn eða atburðir líðandi stundar.

Haraldur var hæfileikaríkur maður og hefði getað náð lengra á mörgum sviðum. Stjórnmál og sagnfræði, skák og skáldskapur; allt lék þetta í höndunum á honum þegar best lét. Hann þekkti alla sem máli skipti, hvort sem um var að ræða miklu eldri menn eða yngri, skoðanabræður eða andstæðinga. Á landsfundum Sjálfstæðisflokksins eru á annað þúsund manns og oft er Íþróttahöllin eins og fuglabjarg þótt menn standi í pontu og haldi ræður. Margir eru frammi á gangi að fá sér kaffi og spjalla. En þegar Haraldur steig í ræðustól og tók til máls datt allt í dúnalogn og menn þyrptust í salinn. Enginn vildi missa af gullkornum úr hans ræðu.

Ég hef þekkt Harald frá því að ég man eftir mér. Á mínum fyrstu árum var hann heimagangur á heimili foreldra minna og fór með í sunnudagsbíltúra sem þá tíðkuðust. Eftir því sem hann stálpaðist fóru að heyrast af honum sögur af ýmsu tagi. Faðir hans, Lárus Blöndal bókavörður, var mikill kommi og um tíma hneigðist Haraldur til vinstri. Hann leiðrétti það þó jafnan, að hann hefði á æskuárum farið í Keflavíkurgöngu til þess að mótmæla hersetunni. Hann hefði farið í Hvalfjarðargöngu. Ekki stóð þetta tímabil lengi, en síðar sagði hann eitthvað á þá leið, að öll íhaldsbörn yrðu einhvern tíma að verða vinstrisinnuð. Þau gætu þá sagt við börnin sín sem lentu í því sama: „Ég þekki þetta af eigin raun, það eldist af.“

Haraldur átti auðvelt með að skrifa og eftir hann liggur fjöldi greina í blöðum, einkum um stjórnmál og dægurmálefni. Hann skrifaði um tíma Svarthöfða í DV ásamt öðrum. Á þeim árum, fyrir um tveimur áratugum, vöktu þessar greinar oft mikla athygli. Aldrei kannaðist hann við að hafa skrifað einstakar greinar, en ef maður hrósaði einhverjum skrifum Svarthöfða kom stundum fram breitt bros og hann sagði: „Já, fannst þér það gott.“ Yfirleitt sagðist hann skrifa þessar greinar á innan við hálftíma, „en láttu ritstjórann ekki frétta af því.“

Haraldur var þekktur í bænum sem gleðimaður og grallari, en hann átti sér alvarlegri hlið. Hann var afbragðs lögfræðingur. Því kynntist ég þegar ég vann í Sjóvá-Almennum tryggingum, en hann veitti lögfræðilega ráðgjöf í tjónamálum. Hann var fljótur að setja sig inn í mál og átti auðvelt með að greina meginatriði. Oft sá hann snjallar málsvarnir sem ekki blöstu við öðrum. En hann vildi alltaf ná sanngjarnri niðurstöðu og samúð hans var með lítilmagnanum. Það var gaman að vinna með honum þegar hann var í ham.

Haraldur var listrænn maður. Hann spilaði ágætlega á píanó, þó að ekki flíkaði hann því mikið. Hann dundaði líka stundum við að setja saman stökur og kvæði. Fyrir um tveimur mánuðum sendi hann mér tvö kvæði tengd laxveiðum. Annað birtist í Veiðimanninum sem er um það bil að koma út. Úr hinu eru þessar línur:

Honum lóan hávært söng um
hamingju þess að þekkja ei dauðann;

Haraldi var aldrei mikið um spítala gefið og reyndi að forðast það að koma þangað inn. Ég hugsa að hann hafi verið hræddur við dauðann. Síðasta mánuðinn í lífi sínu þurfti hann þó að dvelja á sjúkrahúsi. Hann var bjartsýnn framan af, en áttaði sig á því að hverju dró og yfir hann kom ró þess sem tekur örlögum sínum. Síðast hitti ég hann á föstudaginn langa og var þá mjög af honum dregið. Stundin var ekki löng og Haraldur máttfarinn. Þó kom tvívegis fram gamla brosið. Þannig geymist hann í minningunni.

Börnum Haralds og systkinum votta ég samúð. Eftir lifir minning um góðan dreng.

Benedikt Jóhannesson