Fyrst kom The Artist og nú er það Intouchables. Frakkar eru greinilega að sækja í sig veðrið í kvikmyndum á alþjóðavísu. Ekki það að Frakkar hafa ekki gert góðar myndir á síðustu fjörutíu árum og eru alltaf eitt af stórveldunum í kvikmyndalist, en þeir hafa aldrei náð þeirri alþjóðlegri viðurkenningu á kvikmyndum sínum á sama hátt og þegar Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Claude Chabrol og fleiri snillingar sköpuðu frönsku nýbylgjuna. Má segja að þeir sem komu á eftir frönsku nýbylgjunni hafi fetað meira og minna í fótspor sér eldri snillinga án þess að ná alþjóðahylli og hafi því þurft nýtt blóð til að koma Frökkum aftur á blað og þessar tvær úrvalsmyndir standa sér á báti í franskri kvikmyndagerð að því leytinu að þær hafa náð mikilli aðsókn á heimsmælikvarða og eiga örugglega eftir að umbylta frönskum kvikmyndaiðnaði.

Intouchables er einstaklega vel heppnuð gamanmynd með raunsæjum undirtóni. Hún fær fólk til að veltast um af hlátri, ekki vegna farsaláta heldur vegna vel ígrundaðrar gamansemi sem hægt er að tengja við raunveruleikann. Að hluta til er hún byggð á sannri sögu þó mér segi svo hugur að afar frjálslega sé farið með þá sögu, en vissulega er raunveruleikinn stundum ótrúlegri en skáldskapurinn. En hvað um það, Intouchables er fyrst og fremst kvikmynd sem skemmtir öllum, er frábær í framvindu sögunnar og státar af tveimur leikurum sem fara á kostum og gera myndina að því sem hún er og ef ekki væri vegna frábærs samleiks Francois Cluzet og Omar Sy þá væri Intouchables ekki sú kvikmynd sem hún er.

Ekki er hægt að segja að Intouchables sé frumleg, við höfum margoft séð útfærslu á samskipum fatlaðs manns og aðstoðarmanns hans. Eitt besta dæmið um slíka kvikmynd er Driving Miss Daisy. Án þess að fara mikið í sjálfan söguþráðinn þá fjallar Intouchables um ríkan og mikið fatlaðan mann og nýráðin aðstoðarmann hans, sem eingöngu sækir um starfið til að fá höfnun svo hann geti sótt um atvinnuleysisbætur. Þeir eru í orðsins fyllstu merkingu svart og hvítt og eiga ekkert sameiginlegt, en eins og oft vill verða í lífinu þá er eitthvað sem smellur og saman mynda þeir ómótstæðilegan tvímenning sem ekkert getur stöðvað. Það ólíka viðhorf sem þeir hafa gagnvart öllu og öllum kemur einna best fram í tónlistarsmekk þeirra, annar er klassíkin uppmáluð en hinn vill soul tónlist og ekkert annað. Í atriðum þar sem tónlistin kemur við sögu verða til margir af bestu bröndurum myndarinnar, málið er að þegar reynt er að koma inn í kollinn á aðstoðarmanninum alvarlegri tónlist þá kemur allt annað upp í huga hans heldur en ætlast er til, eins og þegar hann er látinn hlusta á Flight of the Bumble-bee þá eru Tommi og Jenni það eina sem honum dettur í hug.

Fréttir af mikilli aðsókn Intouchables hér á landi eru skiljanlegar og að sú aðsókn skuli aukast eftir því sem myndin er lengur sýnd sýnir það góða orð sem fer af henni.

Leikstjórar og handritshöfundar: Oliver Nakache og  Eric Toledano. Kvikmyndataka: Mathieu Vadepied. Tónlist: Ludovico Einaudi. Leikarar: Francois Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny og Audrey Fleurot. 112 mín.

Hilmar Karlsson